Maksymalne uzyski energii solarnej osiąga się przy ustawieniu kolektorów w kierunku południowym względem linii horyzontu. W praktyce jednak nawet przy nachyleniu w kierunku południowym i południowo zachodnim przy kącie nachylenia między 30-50° nie odnotowuje się znacznego obniżenia efektywności pracy instalacji.

Większe odchylenia ukierunkowania (kierunek wschód, zachód) należy kompensować poprzez zwiększanie powierzchni pola kolektorowego.

O umiejscowieniu kolektorów słonecznych decydują dwa podstawowe kryteria:

• ukierunkowanie kolektora względem stron świata Kolektory powinny być skierowane na południe, choć dopuszcza się w praktyce ich odchylenie nawet do 45° na wschód lub zachód, co jednak wiąże się ze zmniejszeniem uzysków energetycznych o ok. 10%. Dwudziestostopniowe odchylenie nie ma w miesiącach letnich praktycznie żadnego wpływu na efektywność pracy instalacji.
• nachylenie kolektora Kąt nachylenia kolektora określa się jako:
  β = φ ± 15°

  gdzie φ oznacza szerokość geograficzną.

  Dla Polski φ wynosi 49° – 55° szerokości geograficznej, zatem kąt ten powinien wynosić 34° – 70°, przy czym wartość mniejsza dla instalacji użytkowanych latem (od 30°), a większa dla instalacji użytkowanych zimą (60°). Instalacje całoroczne powinny mieć kąt zbliżony do 40-45°.

Promieniowanie efektywne w poszczególnych miesiącach